ஆர்கனான் மணிமொழி-38

§ 38

II

Or the new dissimilar disease is the stronger. In this case the disease under which the patient originally labored, being the weaker, will be kept back and suspended by the accession of the stronger one, until the latter shall have run its course or been cured, and then the old one reappears uncured. Two children affected with a kind of epilepsy remained free from epileptic attacks after infection with ringworm (tinea) but as soon as the eruption on the head was gone the epilepsy returned just as before, as Tulpius1 observed. The itch, as Schopf2 saw, disappeared on the occurrence of the scurvy, but after the cure of the latter it again broke out. So, also the pulmonary phthisis remained stationary when the patient was attacked by a violent typhus, but went on again after the latter had run its course3 If mania occur in a consumptive patient, the phthisis with all its symptoms is removed by the former; but if that go off, the phthisis returns immediately and proves fatal4 When measles and smallpox are prevalent at the same time, and both attack the same child, the measles that had already broken out is generally checked by the smallpox that came somewhat later; nor does the measles resume its course until after the cure of the smallpox; but it not infrequently happens that the inoculated smallpox is suspended for four days by the supervention of the measles, as observed by Manget5 after the desquamation of which the smallpox completes its course. Even when the inoculation of the smallpox had taken effect for six days, and the measles then broke out, the inflammation of the inoculation remained stationary and the smallpox did not ensue until the measles had completed its regular course of seven days6 In an epidemic of measles, that disease attacked many individuals on the fourth or fifth day after the inoculation of smallpox and prevented the development of the smallpox until it had completed its own course, whereupon the smallpox appeared and proceeded regularly to its termination7 The true, smooth, erysipelatous-looking scarlatina of Sydenham, with sore throat, was checked on the fourth day by the eruption of cow-pox, which ran its regular course, and not till it was ended did the scarlatina again establish itself; but on another occasion, as both diseases seem to be of equal strength, the cow-pox was suspended on the eighth day by the supervention of the true, smooth scarlatina of Sydenham,8 and the red areola of the former disappeared until the scarlatina was gone, wherein the cow-pox immediately resumed its course, and went on its regular termination 9 The measles suspended the cow-pox; on the eighth day, when the cow-pox had nearly attained its climax, the measles broke out; the cow-pox now remained stationary, and did not resume and complete its course until the desquamation of the measles, had taken place, so that on the sixteenth day it presented the appearance it otherwise would have shown on the tenth day, as Kortum10 observed.

Even after the measles had broken out the cow-pox inoculation took effect, but did not run its course until these measles had disappeared, as Kortum likewise witnessed.11

I myself saw the mumps (angina parotidea) immediately disappear when the cow-pox inoculation had taken effect and had nearly attained its height; it was not until the complete termination of the cow-pox and the disappearance of its red areola that this febrile tumefaction of the parotid and submaxillary glands, that is caused by a peculiar miasm, reappeared and ran its regular course of seven days.

And thus it is with all dissimilar disease; the stronger suspends the weaker (when they do not complicate one another, which is seldom the case with acute disease), but they never cure one another.

1 Obs., lib. I, obs. 8.

2 In Hufeland's Journal, xv, 2.

3 Chevalier, in Hufeland's Neuesten Annalen der franzosichen Heikunde, ii, p.192.

4 Mania phthisi superveniens eam cum omnibus suis phaenomenis auffert, verum mox redit phthisis et occidit, abeunte mania. Reil Memorab., fasc. iii, v, p.171.

5 In the Edinb. Med. Comment., pt. i, 1.

6 John Hunter, On the veneral Disease, p.5.

7 Rainey, in the Edinb. Med. Comment., iii, p.480.

8 Very accurately described by Withering and Plenciz, but differing greatly from the purpura (or Roodvonk), which is often erroneously denominated scarlet fever. It is only of late year that the two, which were originally very different diseases, have come to resemble each other in their symptoms.

9 Jenner, in Medicinische Annalen, August, 1800, p.747.

10 In Hufeland's Journal der praktischen Arzneikunde, xx, 3, p.50.

11 Loc. cit.

அல்லது புதியதாக வரும் மாறுபட்ட (ஒற்றுமையில்லாத) இயற்கை நோய் அதிக பலம் பொருந்தியதாக இருக்கும். நோயாளியிடம் முதலில் தோன்றி துன்பம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிற நோய் பலவீனமுடையதாக இருந்தால், பலம் பொருந்திய புதிய நோய் தலைமைப் பொறுப்பேற்றவுடன் அந்நோய் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு சில காலத்திற்கு நீக்கி வைக்கப்படுகிறது. புதிய நோய் முழுவீச்சில் ஓடி ஆடி அடங்கியபின் அல்லது குணமானவுடன் , உள்ளுறைந்திருக்கும்  குணமடையாத பழைய நோய் மறுபடியும் வெளிப்படுகிறது. வலிப்பு நோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தலையில் படர்தாமரை நோய் ( உடல் மேல் பரவும் பூஞ்சக்காலான்கள்) வந்தவுடன் வலிப்பு வருவது நின்று விட்டது , ஆனால்   படர்தாமரைநோய் குணமானவுடன் முன்பிருந்தவாறு வலிப்புகள் வர ஆரம்பித்துவிட்டன என்று மரு. துல்பியஸ் தெரிவித்துள்ளார். சொறி,சிரங்குகள் இருந்தவர்களுக்கு ஊட்டக்குறைவு கோளாறு நோய் தோன்றியவுடன் அந்நோய் மறைந்துவிட்டது. ஆனால் ஊட்டக்குறைவு கோளாறுகள் குணமானவுடன் அந்த சொறி, சிரங்குகள் திரும்பவும் தோன்றியதை மரு.ஸ்காப் பார்த்திருக்கிறார்.

நுரையீரல் காசநோய் இருந்தவருக்கு கடுமையான பெருவாரிக்காய்ச்சல் தோன்றியது. அந்தக் காய்ச்சல் இருந்த வரையில் உள்ளடங்கி இயங்காமல் இருந்த நுரையீரல் காசநோய் , பெருவாரிக்காய்ச்சல் குணமான பின்பு திரும்பவும் நடமாடத் துவங்கியது. காசநோய் (எலும்புருக்கி நோய்) உள்ளவருக்கு மூளைக்கோளாறு தோன்றினால் , மூளைக்கோளாறு  சரியாகும் வரை காசநோய் உள்ளே மறைந்திருந்து , பின்பு மறுபடியும் தோன்றி , மிகக்  கடுமையாகத் தாக்கி இறுதியில் மரணத்தைக் கொடுத்துவிடும். தட்டம்மையும் (சின்னம்மை ) பெரியம்மையும் சேர்ந்தாற்ப்போல் தோன்றும் காலங்களில்  இரண்டு  நோய்களும் ஒரே குழந்தையை ஒரே நேரத்தில் தாக்கும் பொழுது , முதலில் தட்டம்மையும் பின்னர் பெரியம்மையும் தோன்றினால் தட்டம்மை அடங்கிப்போய் பெரியம்மை குணமான பிறகே வெளி வருகிறது. ஆனால் மரு.மான்கெட் கூறியவாறு பெரியம்மை நோய்த்தடுப்பூசி ஏற்றப்பட்ட நிலையில் அது நான்கு நாட்கள் தடுத்துநிறுத்தப்பட்டு தட்டம்மை ஆடி அடங்கியபின் மீண்டும் பெரியம்மைப்பாதிப்பு தோன்றி தன் தாக்கத்தை உண்டாக்குவதும் , பிறகு செதிளுரிந்து முழுமையாக குணமாவதும் அவ்வப்போது காணப்படுகிறது.  

பெரியம்மை தடுப்பூசி போட்டு ஆறு நாட்களுக்கு அதன் விளைவை எற்படுத்திய பிறகு தட்டம்மை தோன்றுமாயின் , அது ஏழு நாட்களுக்கு முழுமையாகச் செயலாற்றி அடங்கும் வரை பெரியம்மைத் தடுப்பூசியின் அழற்சியும் அதே நிலையில் நிறுத்தப்பட்டு அதன் பின்னரே பெரியம்மையின் பாதிப்பு தலை தூக்குகிறது.  தட்டம்மை பெருவாரியாகத் தொற்றிப்பரவும் காலங்களில் பெரியம்மை நோய்த்தடுப்பூசி போட்டுக்கொண்ட பல மனிதர்களிடம் நான்கு அல்லது ஐந்து நாட்கள் வரை பெரியம்மையின் பாதிப்பு ஏற்படாமல் தட்டம்மையின் பாதிப்பு முழுவதும் நீங்கிய பின்னரே பெரியம்மைத் தடுப்பூசியின் விளைவு வெளிப்பட்டு முடிவிற்கு வந்துள்ளது.

உண்மையாக கூறுவதென்றால் , மெல்லிழைவான அக்கி நோய் போன்றதும் , தொண்டைப் புண்ணுடனும் கூடிய விஷத்தன்மையான  செங்காய்ச்சல்  சைடன்காம் நகரில் பாதித்திருந்தபோது   நான்காவது நாளில் சரும எழுச்சியுடன் கூடிய மாட்டம்மை அல்லது கோமாரிநோய்  தோன்றியவுடன் செங்காய்ச்சல் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு , கோமாரி நோய் செயலாற்றி முடித்தவுடன்  செங்காய்ச்சல் மீண்டும் எழுந்தது. ஆனால் , வேறொரு சூழ்நிலையில் இந்த இரண்டு நோய்களும் சமவலிமையுடன் காணப்பட்டபோது கோமாரிநோய் அதனுடைய எட்டாவது நாளில் செங்காய்ச்சலினால் தடுக்கப்பட்டு அந்நோய் மறைந்தவுடன் மீண்டும் முழுமையாகத் தோன்றி மறைந்துள்ளது. மற்றும் கோமாரிநோய்க் கொப்பளத்தின் செம்மைநிறம் , செங்காய்ச்சல் தாக்குதல் இருந்தவரை மறைந்திருந்து பின்னர்  கோமாரிநோய் வெளிப்பட்டவுடன் திரும்பவும் தோன்றி குணமாகி முடிவுக்கு வந்துள்ளது. அதே போல் கோமாரிநோய் கொப்பளங்கள் தோன்றிய எட்டாவது நாளில் அதனுடைய உச்சநிலையை அடைந்து முடிவுறும் தருவாயில் இருக்கும் பொழுது தட்டம்மை வெடித்துக் கிளம்பியதால் கோமாரிநோய் தடுத்து நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு தட்டம்மை முழுவதும் குணமாகி செதில் உறிந்து வெளியேறிய பின்னர் பதினாறாவது நாளில்   கோமாரிநோய்  திரும்பவும் தலைதூக்கி அதன்பிறகு குணமடைந்துள்ளது. இல்லாவிடின் பத்தாவது நாளிலேயே  கோமாரிநோய் குணமாக்கப்பட்டிருக்கும் என்று மரு. கோர்டும் கவனித்துக் கூறியுள்ளார்.

தட்டம்மை பாதிப்பு தொடங்கிய பிறகு கோமாரிநோய்க்கான நோய்தடுப்பூசி போட்டவுடன் அதன் விளைவுகள் தட்டம்மை நீங்கும் வரை அடங்கியிருந்து அதன் பின்னரே வெளிப்பட்டது என்பதையும் மரு, கோர்ட்டும் உறுதிப்படுத்துகிறார். 

கோமாரி நோய் தடுப்பூசியினால் கொப்புளப்பாதிப்பு தோன்றி  அதன் உச்சத்தை அடைந்தபோது அதற்கு முன்பிருந்த புட்டாளம்மை அல்லது பொன்னுக்குவீங்கி ( உமிழ்நீர் கோளவீக்கம்) உடனே மறைந்து விட்டதையும் , கோமாரி நோய் முற்றிலும் நீங்கி அதன் செம்புள்ளிகளும் மறைந்த பிறகே புட்டாளம்மை தோன்றிக் காய்ச்சலுடன் காதுகளுக்கு பின்புறம் உள்ள உமிழ்நீர் சுரப்பிகளில் வீக்கமும் மற்றும் கீழ்த்தாடை சுரப்பிகளிலும் வீக்கம் ஏற்பட்டு , ஒரு வினோதமான மியாசத்தினால் ( நோய் மூலம் ) திரும்பவும் தோன்றி அதற்குரிய ஏழு நாட்கள் நீடித்திருந்ததையும் நான் ( ஹானிமன் ) பார்த்திருக்கிறேன்.

எனவே, மாறுபட்ட அல்லது ஓததன்மையில்லாத நோய்கள் இங்கு கூறிய முறையிலே தோன்றுகிறது என்பதையும்,  வலிமையானது  பலவீனமானதை விலக்கி வைக்கிறது என்பதையும் (பொதுவாக அவைகள் ஒன்றுக்கொன்று சிக்கல்படுத்திக் கொள்வதில்லை என்றாலும் திடீர் நோயின் போது  அத்தகைய சிக்கலைத் தோற்றுவிக்கும் நிலையும் எப்பொழுதாவது ஏற்படுவதுண்டு) ஆனால் அவைகள் ஒன்றையொன்று எப்போதும் குணப்படுத்துவதில்லை என்பதையும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ஆர்கனான் மணிமொழி-37

§ 37

So, also under ordinary medical treatment, an old chronic disease remains uncured and unaltered if it is treated according to the common allopathic method, that is to say, with medicines that are incapable of producing in healthy individuals a state of health similar to the disease, even though the treatment should last for years and is not of too violent character.1 This is daily witnessed in practice, it is therefore unnecessary to give any illustrative examples.

Foot Note-1:  But if treated with violent allopathic remedies, other diseases will be formed in its place which are more difficult and dangerous to life.

அதனால் பல ஆண்டுகளாக நீடித்துள்ள ஒரு இயற்கை நோயிற்கு, சாதாரண மருத்துவ சிகிசையாகவும், ஆரோக்கியமான நிலையில் இருப்பவர்களிடம் ஒத்த செயற்கை நோயைத் தோற்றுவிக்காததாக்வும் உள்ள ஆங்கில மருத்துவமுறையில் மருந்துகளைக் கொடுத்து சிகிச்சை செய்தால் , எவ்வளவு ஆண்டுகள் ஆனாலும் அந்த நீடித்தநோய் (நீண்டகாலநோய்) அவ்வளவு கடுமையான தன்மையில் இல்லாதபோதும் அந்தநோயில் எந்த மாற்றமும் தோன்றுவதில்லை மற்றும் நலமாவதும் இல்லை. இவ்விசயத்தைதான் ஒவ்வொரு நாளும் நம் மருத்துவத்தொழிலில் கண்கூடாக காண்கிறோம் ஆதலால் இதற்கு வேறு உதாரணங்கள் கூற தேவையில்லை.

அடிக்குறிப்பு -1 

ஆதலால் , கடுமையான குணம்படைத்த ஆங்கில மருந்துகளின் மூலம் சிகிச்சை செய்யும்போது, அந்த நோய் உள்ள இடத்தில் இன்னும் கடுமையாகவும் மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக் கூடிய மற்ற நோய்களும் தோன்றி விடுகின்றன.   

ஆர்கனான் மணிமொழி-36

§ 36

If the two dissimilar diseases meeting together in the human being be of equal strength, or still more if the older one be the stronger, the new disease will be repelled by the old one from the body and not allowed to affect it. A patient suffering from a severe chronic disease will not be infected by a moderate autumnal dysentery or other epidemic disease. The plague of the Levant, according to Larry, 1 does not break out where scurvy is prevalent, and persons suffering from eczema are not infected by it. Rachitis, Jenner alleges, prevents vaccination from taking effect. Those suffering from pulmonary consumption are not liable to be attacked by epidemic fevers of a not very violent character, according to Von Hildenbrand.

Foot Note-1:  Mémoires et Observations, in the Description de l' Egpte, tom. i.

மனித உடலில்,  மாறுபட்ட தன்மையுடையதாகவும் , சம வலிமையானதுமான இரண்டு நோய்கள் ஒரே நேரத்தில் சந்திக்கும் போது புதிய நோயை விடப் பழைய நோய் அதிக வலிமை வாய்ந்ததாய் இருந்தால் பழைய நோய் புதிய நோயை உடலிலே தங்க இடம் கொடுக்காமல் விரட்டி விடுகிறது. நீண்டகால நோயினால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு துயரருக்கு இலையுதிர் காலங்களில் தோன்றும் வயிற்றுக்கடுப்போ அல்லது பெரிவாரியாக தோன்றும் இயல்புள்ள மற்ற நோய்களோ ஏற்படுவது கிடையாது. ஊட்டசத்துக் குறைவினால் ஏற்படும் சொறி,கரப்பான் நோயின் பாதிப்பிற்கு (Scurvy) உள்ளானவர்களை லெவெண்ட் பகுதியைத் தாக்கிய ( கிழக்கு மத்திய தரைக்கடல் மற்றும் வடகிழக்கு ஆப்பிரிக்காவையும் இணைக்கும் பகுதி ) கொள்ளைநோய் (Plauge) தாக்குவதில்லை என்று மருத்துவர்.லாரி (Dr.Larry) என்பவர் கூறுகிறார். அதேபோல கரப்பான்புண் (Eczema)  உள்ளவர்களையும் கொள்ளைநோய் தொற்றுவது கிடையாது. ஊட்டசத்துக்குறைவினால் குழந்தைகளுக்கு வரும் எலும்புநோய்கள் அல்லது கணைநோய் (Rahitis) உள்ளவர்களின் உடலில் பெரியம்மை தடுப்புமருந்தைச் செலுத்தினால் அம்மருந்து வேலை செய்வதில்லை என்று மருத்துவர்.ஜென்னர் ( Dr.Jenner)  வாதிடுகிறார். நுரையீரல் காசநோய் (Pulmonary consumption) உள்ளவர்களை பெருவாரி காய்ச்சல், அவை அதிக கடுமையானதாக இல்லாவிட்டால் தாக்குவது இல்லை என்று வான்ஹில்டன் பிராண்ட் (Von Hildenbrand) குறிப்பிடுகிறார்.  

ஆர்கனான் மணிமொழி-35

§ 35

In order to illustrate this, we shall consider in three different cases, as well what happens in nature when two dissimilar natural diseases meet to in one person, as also the result of the ordinary medical treatment of diseases with unsuitable allopathic drugs, which are incapable of producing an artificial morbid condition similar to the disease to be cured, whereby it will appear that even Nature herself is unable to remove a dissimilar disease already present by one that is un-homoeopathic, even though it be stronger, and just as little is the un-homoeopathic employment of even the strongest medicines ever capable of curing any disease whatsoever.

இதை தெளிவாக்குவதற்கும் , மாறுபட்ட இரண்டு இயற்கை நோய்கள் ஒருவரிடத்தில்  ஒரே நேரத்தில் ஒன்றாகத் தோன்றும் போது அங்கு இயற்கையாகவே என்ன நடக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொள்வதற்கும் மூன்று வேறுபட்ட நோய் வரலாறுகளை ஆழ்ந்து ஆராயலாம் . அதில் , நலமாக்கப்படவேண்டிய நோயிற்கு தேவையான  ஒத்ததன்மையை உடைய செயற்கை நோயைத் தோற்றுவிக்காத தன்மையையும் , அதற்குப் பொருத்தமில்லாத ஆங்கில மருந்துகளைக் கொடுத்து மருத்துவம் செய்வதால் ஏற்பட்ட முடிவினையும் காண முடியும். அத்தோடு ஒத்ததன்மையற்ற நோயாகவும் அதனால் ஹோமியோபதி முறையற்றதாகவும் இருக்கும் நோயை வலிமைமிக்க இயற்கை அன்னையாலும் கூட நீக்க முடியாமல் இருப்பதையும் பார்க்கலாம். மேலும் ஹோமியோபதி முறைக்கு பொருந்தாத மருந்துகள் ( ஆங்கில மருந்துகள்) அவைகள் எவ்வளவு வலிமை வாய்ந்தவையாக இருந்த போதும் கூட அவற்றால் எந்த நோயையும் நலப்படுத்த முடியாத நிலையைக் காணலாம்.

ஆர்கனான் மணிமொழி-34

§ 34

The greater strength of the artificial diseases producible by medicines is, however, not the sole cause of their power to cure natural disease. In order that they may effect a cure, it is before all things requisite that they should be capable of producing in the human body an artificial disease as similar as possible to the disease to be cured, which, with somewhat increased power, transforms to a very similar morbid state the instinctive life principle, which in itself is incapable of any reflection or act of memory. It not only obscures, but extinguishes and thereby annihilates the derangement caused by the natural disease. This is so true, that no previously existing disease can be cured, even by Nature herself, by the accession of a new dissimilar disease, be it ever so strong, and just as little can it be cured by medical treatment with drugs which are incapable of producing a similar morbid condition in the healthy body.

மிகுந்த பலம் வாய்ந்த செயற்கையான நோய்களை தோற்றுவிக்கிற ஆற்றல் பெற்றுள்ளன என்ற தனித்த காரணத்தால் தான், மருந்துகள் இயற்கையான நோயை நீக்குகிறது என்று எண்ண கூடாது. அவை  மனித உடலில் நலமாக்கும் ஆற்றலைச் செய்யவேண்டுமென்றால், நலபடுத்தவேண்டிய நோயிற்குக் கூடுமானவரை ஒத்த செயற்கையான நோயை அவை உண்டாக்குவதே மற்றவற்றைக் காட்டிலும் இன்றியமையாதவையாக இருக்கிறது. அம்மருந்துகள் தானாகவே அதிகரித்த சக்தியுடன் செயல்பட முடியாததும் , நினைவாற்றலைப் பயன்படுத்தி செயல்புரிய இயலாததும், தூண்டுணர்வின் பாற்பட்டதும் ஆகிய உயிர் முதலாற்றலை சற்று அதிகரித்த மருந்தாற்றலைச் செலுத்தி மிகவும் ஒத்த  தன்மையுடைய செயற்கை நோய்ப்பாதிப்பை உண்டாக்குகின்றன. அதனால் இயற்கை நோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒழுங்குலைவு மாற்றப்பட்டு,மங்கச்செய்வது மட்டுமன்றி முற்றிலும் ஒழித்துக்கட்டப்படுகிறது. இயற்கை அன்னையின் ஆற்றல் எவ்வளவு தான் பலம் வாய்ந்ததாக இருந்தாலும், ஒத்ததன்மை இல்லாது போனால் அதனால் ஏற்கனவே உறைந்திருக்கும் நோயை நீக்க முடியாது. அதைப்போலவே இயற்கை நோய் குறிகளுடன் ஒத்த செயற்கையான நோய்குறிகளை ஆரோக்கியமான மனித உடலில் உண்டாக்க முடியாத பிற மருத்துவத்தாலும், மருந்துகளாலும் அது எவ்வளவு பலம் பொருந்தியதாக இருந்தாலும் ஓரளவே நலப்படுத்த முடியுமே தவிர முற்றிலுமாக இயற்கையான நோயை நீக்குவது இல்லை என்பது தெளிவான உண்மையாகும்.

ஆர்கனான் மணிமொழி-33

§ 33

In accordance with this fact, it is undeniably shown by all experience1 that the living organism is much more disposed and has a greater liability to be acted on, and to have its health deranged by medicinal powers, than by morbific noxious agents and infectious miasms, or, in order words, that the morbific noxious agents possess a power of morbidly deranging man's health that is subordinate and conditional, often very conditional; whilst medicinal agents have an absolute unconditional power, greatly superior to the former.

Foot Note-1:  A striking fact in corroboration of this is, that whilst previously to the year 1801, when the smooth scarlatina of Sydenham still occasionally prevailed epidemically among children, it attacked without exception all children who had escaped it in a former epidemic; in a similar epidemic which I witnessed in Konigslutter, on the contrary, all the children who took in time a very small dose of belladonna remained unaffected by this highly infectious infantile disease. If medicines can protect from a disease that is raging around, they must possess a vastly superior power of affecting our vital force.

இந்த உண்மையைப் பின்பற்றியும், மறுக்க முடியாத எல்லா  பட்டறிவின்  வாயிலாகவும் தெரிந்து கொண்டது என்னவென்றால் மனிதஉடல் இயற்கையாக நோயை உண்டாக்குகிற நச்சுப் பொருள்களாலும் மற்றும் தொற்று நோய் மூலங்களாலும் பாதிக்கப்படுவதைக்காட்டிலும் மருந்துப் பொருள்களின் ஆற்றலால்  தான் அதிகமான அளவிலும் மிக எளிதிலும் தாக்கப்படுகிறது. வேறு விதமாக கூற வேண்டுமென்றால் இயற்கையான நோயாற்றல் , ஆற்றல் குறைந்ததாகவும் , ஒருவித நிபந்தனைக்கு உட்பட்டும், ஏன் மிகவும் நிபந்தனையுடன்  நடந்து கொண்டு மனிதர்களுடைய ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கிறது . ஆனால்  மருந்து பொருள்களின் ஆற்றலோ முற்றிலும் எந்தவிதமான நிபந்தனைக்கும் உட்படாத வகையில் எல்லா சமயங்களிலும் சூழ்நிலைகளிலும் உடலின் ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கக்கூடிய தன்மையில், இயற்கையான நோயாற்றலை விட அதிக வல்லமையுடையதாக இருக்கின்றன.

அடிக்குறிப்பு -1 

இதை உறுதிபடுத்துவதற்கு கருத்தைக்கவருகிற உண்மை சான்று உள்ளது. 1801 ஆம் ஆண்டு சைடன்காம் நகரில் ( இங்கிலாந்தில்-வடக்கு அயர்லாந்தில்  உள்ள நகரம் ) செங்காய்ச்சல் (அல்லது சிகப்புசுரம் ) அல்லது செம்புள்ளி நச்சுக்காய்ச்சல் நோய் சிறுவர்களை அவ்வப்போது தாக்குவதாக இருந்தது. அதுவே தொற்று நோயாகப் பரவிய போது ஏற்கனவே அதிலிருந்து தப்பிய சிறுவர்கள் யாரையும் விட்டு வைக்காமல் அந்நோய் தாக்கியது. அதற்கு மாறாக கோனிக்சுலட்டர் என்ற நகரில் ( ஜெர்மனியில் உள்ள நகரம் ) அந்நோய் , தொற்றுநோயாகப் பரவியபோது சரியான நேரத்தில் பெல்லடோன்னா மருந்தை மிகச் சிறிதளவே உட்கொண்ட சிறுவர்கள் யாரையுமே குழந்தைகளைத் தாக்கும் அந்தத் தொற்று நோய்  தாக்கவில்லை என்பதற்கு நானே ( ஹானிமன் ) சாட்சியாக உள்ளேன். சுற்றுப்புறப்பகுதிகளில் எல்லாம் சீறிப்பாய்ந்து தாக்குகிற ஒரு நோயிடமிருந்து மருந்துகள் பாதுகாக்கின்றன என்றால் அது நமது உயிராற்றலை  மிகப் பெரிய அளவில் தாக்கும் மேம்பட்ட ஆற்றலைக் கொண்டதாகவே இருக்கும்.   

ஆர்கனான் மணிமொழி-32

§ 32

But it is quite otherwise with the artificial morbific agents which we term medicines. Every real medicine, namely, acts at all times, under all circumstances, on every living human being, and produces in him its peculiar symptoms (distinctly perceptible, if the dose be large enough), so that evidently every living human organism is liable to be affected, and, as it were, inoculated with the medicinal disease at all times, and absolutely (unconditionally), which, as before said, is by no means the case with the natural diseases.

மருந்துகள் என்று நாம் சொல்லால் குறிப்பிடுவது எதுவென்றால் செயற்கையான நோய் குறிகளை உண்டாக்கும் தன்மையைதான் மருந்து என்கிறோம். ஒவ்வொரு உண்மையான மருந்தும் எல்லா சமயங்களிலும் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் உயிருள்ள எல்லா மனிதர்களிடமும் தவறாமல் வேலை செய்து மனித உடலில் தனக்கே உரியதான வினோதமான நோய்குறிகளைத் தோற்றுவிக்கிறது ( மருந்தின் அளவு அதிகமாக இருக்கும் போது அதன் பாதிப்பு தெளிவாக அறியகூடியதாக இருக்கிறது). அதனால் ஒவ்வொரு மனித உயிரும் இத்தகைய பாதிப்படைந்து மருந்தினால் ஏற்படும் நோய்த்தன்மை உடலில் செலுத்தப்பட்டதைப் போல் எல்லா நேரங்களிலும் (நிபந்தனையற்ற வகையில்) பாதிப்பிற்கு ஆட்படத்தக்க நிலையில் உள்ளதை தெளிவாக அறியமுடிகிறது. ஏற்கனவே கூறியது போல் , இந்த நிலை இயற்கை நோய் பாதிப்புகளுக்கு இல்லை.

ஆர்கனான் மணிமொழி-31

§ 31

The inimical forces, partly psychical, partly physical, to which our terrestrial existence is exposed, which are termed morbific noxious agents, do not possess the power of morbidly deranging the health of man unconditionally1; but we are made ill by them only when our organism is sufficiently disposed and susceptible to attack of the morbific cause that may be present, and to be altered in its health, deranged and made to undergo abnormal sensations and functions - hence they do not produce disease in every one nor at all times.

Foot Note-1 : When I call a disease a derangement of man's state of health, I am far from wishing thereby to give a hyperphysical explanation of the internal nature of disease generally or of any case of disease in particular. It is only intended by this expression to intimate, what it can be proved diseases are not and cannot be, that they are not mechanical or chemical alterations of material substance of the body, and not dependant on a material morbific substance, but that they are merely spirit-like (conceptual) dynamic derangements of the life.

ஓரளவிற்கு மனதையும், ஓரளவிற்கு உடலையும் தாக்கக்கூடிய நச்சுத்தன்மை  வாய்ந்த இயக்கி ( பொருள்கள்) என்று அழைக்கப்படும் தீங்கு விளைவிக்கிற  ஆற்றல்கள் இந்தப் பூவுலகில் வாழ்கிற வாழ்வு (பிரபஞசம்) முழுவதும் சூழ்ந்திருக்கின்றன. ஆயினும் நிபந்தனையற்ற வகையில்1 அவை மனித உடலின் ஆரோக்கியத்தை தாக்கி கெடுப்பதில்லை. அங்கு காணப்படும் நோய்க் காரணங்களின் தாக்கத்திற்கு எளிதில் ஆட்படுமாறும், ஆரோக்கிய நிலையில் மாற்றம் உண்டாகுமாறும் நமது உயிர்பொருள் உள்ள போது தான் நமக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டு இயல்புநிலைக்கு மாறான உணர்வுநிலைகளும் , செயல்பாடுகளும் உண்டாகுகின்றன. ஆகவே தான் அவை ( தீங்கு விளைவிக்கிற ஆற்றல்கள் ) எல்லோருக்கும் அல்லது எல்லா வேளையிலும் நோய்பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை.

அடிக்குறிப்பு -1

மனிதனுடைய ஆரோக்கிய நிலையில் ஏற்பட்டுள்ள சீர்குலைவை, நோய் என்று நான் (ஹானிமன்) அழைப்பது பொதுவான நோயிலும் அல்லது குறிப்பிட்ட வேறு வகையான நோயிலும் உள்ளார்ந்து காணப்படும் இயற்கை கடந்த ஒரு விளக்கத்தைக் கூறும் விருப்பத்தினால் இல்லை . நோய்கள் என்று நிருபிக்கப்பட்டவை என்னவென்றால்; உடலில் இயந்திரங்களால் ஆக்கப்படுகிற அல்லது வேதியல் சார்ந்த பருப்பொருளினால் ஏற்படுகின்ற மாற்றங்களோ அல்ல,  அவை நோய்களாக இருக்கவும் முடியாது என்பதையும் , பருப்பொருள் சார்பான நோய்ப்பொருள்கள் அல்ல என்பதையும் , அவை ஆவிவடிவான உயிரியின் ( கருத்தளவான), இயக்கந்சார்ந்த கோளாறுகளே என்பதையும் உணர்த்தும் எண்ணத்துடன் தான் நான் ( ஹானிமன் ) அப்படிக்  கூறுகின்றேன்.

ஆர்கனான் மணிமொழி-30

§ 30

The human body appears to admit of being much more powerfully affected in its health by medicines (partly because we have the regulation of the dose in our own power) than by natural morbid stimuli - for natural diseases are cured and overcome by suitable medicines.1

Foot Note-1:  The short duration of the action of the artificial morbific forces, which we term medicines, makes it possible that, although they are stronger than the natural diseases, they can yet be much more easily overcome by the vital force than can the weaker natural diseases, which solely in consequence of the longer, generally lifelong, duration of their action (psora, syphilis, sycosis), can never be vanquished and extinguished by it alone, until the physician affects the vital force in a stronger manner by an agent that produces a disease very similar, but stronger to wit a homoeopathic medicine. The cures of diseases of many years' duration (§ 46), by the occurrence of smallpox and measles (both of which run a course of only a few weeks), are processes of a similar character.

இயற்கையான நோயநிலையின் தூண்டுதலைக்காட்டிலும் , மருந்துகளினாலே ( ஏனென்றால் மருந்தளவை ஒழுங்குபடுத்தும் கட்டுப்பாடு ஓரளவு நமது கையில் உள்ளது)  மனித உடல் மிகத் தீவிரமாகப் பாதிக்கபடுவதற்கு இடங்கொடுக்கும் வகையில்   இருப்பது தெரிகிறது. ஏனென்றால் இயற்கையாக உருவாகும் நோய்களை நலமாக்கும் ஆற்றலும் மற்றும் நோய்நிலையை வெற்றிகொள்ளும் தன்மையும் பொருத்தமான மருந்துகளுக்கு இருக்கிறது.

அடிக்குறிப்பு -1


நம்மால் மருந்துகள் என்று அழைக்கப்படும் செயற்கையான நோயை உண்டாக்குகிற ஆற்றல், இயற்கையான நோயாற்றலைக் காட்டிலும் வலிமை வாய்ந்தவை. எனினும் உயிராற்றல் இயற்கை நோய்களை வலுகுறையச் செய்வதை விட இச்செயற்கை நோய்களை மிக எளிதாக வெற்றி கொள்வதற்குக் காரணம் அச்செயற்கை நோய் குறைந்தகாலமே செயலாற்றும் தன்மை கொண்டவையாக இருப்பதேயாகும். இயற்கைநோய் வலிமைகுறைந்ததாக இருப்பினும் அவற்றின் நீண்டகால விளைவின் காரணமாக ( சோரா, சைகோசிஸ் , சிபிலிஸ் ) அந்நோய்கள் பொதுவாக நமது வாழ்நாள் முழுவதும் நீடித்திருக்கின்றன. அத்தகைய இயற்கை நோய்களுக்கு மிகவும் ஒத்தவையாகவும் அதே சமயத்தில் வலிமையானதாகவும் உள்ள நோயின் விளைவுகளை உண்டாக்கும் ஒரு பொருளை அதாவது மதிநுட்பம்வாய்ந்த ஹோமியோபதி மருந்தினை  மருத்துவர் கொடுத்து உயிராற்றலின் மீது பாதிப்பை ஏற்படுத்தாதவரை , உயிராற்றல் தானாகவே இயற்கைநோய்களை மறையசெய்யவோ மற்றும் மங்கசெய்யவோ (வெளியேற்றுவதற்கு ) முடிவதில்லை . பல ஆண்டுகளாக நீடித்திருக்கும் நோய்களையும் ( மணிமொழி 46), அத்தகையச் செயல்பாடுகளைக் கொண்ட பெரியம்மை மற்றும் மணல்வாரிஅம்மையையும் ( இரண்டு  நோய்களும் சில வாரங்களுக்கு நீடித்திருக்கும் தன்மையுடையவை) நலமாக்கியதற்கு அத்தகைய சிறப்பியல்பே வழிமுறையாகிறது.  

ஆர்கனான் மணிமொழி-29

§ 29

As every disease (not entirely surgical) consists only in a special, morbid, dynamic alteration of our vital energy (of the principle of life) manifested in sensation and motion, so in every homoeopathic cure this principle of life dynamically altered by natural disease is seized through the administration of medicinal potency selected exactly according to symptom-similarity by a somewhat stronger, similar artificial disease-manifestation. By this the feeling of the natural (weaker) dynamic disease-manifestation ceases and disappears. This disease-manifestation no longer exists for the principle of life which is now occupied and governed merely by the stronger, artificial disease-manifestation. This artificial disease-manifestation has soon spent its force and leaves the patient free from disease, cured. The dynamis, thus freed, can now continue to carry life on in health. This most highly probable process rests upon the following propositions.

ஒவ்வொரு நோயும் (முற்றிலும் அறுவை சிகிச்சைக்கு உட்படாத ) தனிவகையாகவும் , நோய்தன்மையுடனும் நமது உயிராற்றலின் ( உயிர் இயக்கவிதி அல்லது உயிர் பண்பு அல்லது உயிர்முத்லாற்றல் )  உணர்வு நிலையையும் மற்றும் இயக்கத்திலும் வெளிப்படுத்திகாட்டுகிறது . இயற்கை நோயினால் உயிர் முதலாற்றலில் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் அந் நோயிற்கு ஒத்தவையாய் உள்ள செயற்கையான நோய்க்குறிகளை வெளிபடுத்துவதும் , அந்த இயற்கை நோயைக் காட்டிலும் மிகவும் வலிமையானதுமான ஹோமியோபதி மருந்தை மிகச்சரியான வீரியத்திலும் குறிகளுக்கு ஏற்ற ஒத்ததன்மையிலும் கொடுப்பதால் இயகநிலைப்பாதிப்பை உண்டாக்கிய இயற்கைநோயைக் கையகப்படுத்துகிறது. இதனால் இயக்கநிலையில் ஏற்பட்டிருந்த  இயற்கை நோயின் (வலிமை குறைந்த ) பாதிப்பால் ஏற்பட்டிருந்த உணர்வு முடிவுகிறது மற்றும் மறைந்து நீங்குகிறது. இதனால் உயிர் முதலாற்றலில் அந்தநோயின் விளைவுக்கு இடம் இல்லாதவாறு வலிமையான செயற்கை நோயின் விளைவே முழுவதும் சூழ்ந்து கொள்கிறது. பின்னர் இச்செயற்கை  நோயின் ஆற்றலும் வலிமை இழந்து அதன் விளைவும் மறைந்து விடுவதால் நோயாளி நோய்நிலையில்  இருந்து  விடுபட்டு நலமடைகிறார். அதனால் சுதந்திரமடைந்த (நோய் நிலையிலிருந்து விடுபட்ட)  உயிர்இயக்கம் வாழ்க்கையை  ஆரோக்கிய நிலையில் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்கிறது. மிகவும் நம்பதக்கதான இந்த செயல்பாடு கீழ்காணும் ஆய்வுப்பொருளை  ஆதாரமாய் கொண்டிருக்கிறது.